முத்த நிவாரண நிதி

கட்டுக்கு அடங்காது

பெய்த உன் பார்வை மழை

என் காதல் ஏரியை

உடைத்து போட்டுவிட்டது.

நீதான் தர வேண்டும்

முத்த நிவாரணநிதி.....,

புழக்கத்தில் இருக்கும் வாசகம்

அருவங்கட்டை ,கம்மம்புல்,
என எருமைகள் மேய்ந்த
செல்லியம்மன் கோயில் திடல்
வெடிப்போடிக்கிடக்கிறது.

கரிசலாங்கன்னி,பொன்னங்கன்னி என
பூத்துக்கிடந்த வாய்க்காமேடு
கருவேலங்காடாகி
அனல் வீசுக்கிறது

ஊராகாலி மாடுகள் மேய்ந்த
மந்தக்கரை கலுங்கு குட்டை
வறண்டு போனதில்
மாடுகள் கேரளாவுக்கு
லாரி ஏறிவிட்டது..

பொரை, பன்னு முருக்கு என
தொங்கிய டீக்கடை வாசல்களில்
சரம்சரமாக தொங்குகிறது
பான்பராக், மாணிக்சந்த் குட்கா,

புடவை ,பாவாடை, ஜாக்கெட்துணியென
மூட்டையில் உலாவந்த ஜவளி
நைட்டி பிரா என உள்ளாடைகளாகவும்
தள்ளுவண்டிகளில் வீதியை சுற்றுகிறது.

.கேபிள் ஒயர்கள்
வீட்டுக்கு வீடு உலகம் உரையாடுகிறது....

எப்போதும் போல
இப்போதும் இருக்கிறது
காலம் கெட்டுப்போச்சென்ற வாசகம்

புழக்கத்தில்.....


வீரமணி

இடிஞ்ச கோயிலும்,, கிழிஞ்ச மேளமும்

"பல்ப குச்சிக்கு கோவைதழை"
"பல்ப குச்சிக்கு கோவைதழை"

என கூவி கூவி கோவைதழை விற்று
உனக்கு பல்பம் வாங்கி கொடுத்தது.....

எல்ந்த பழத்தைவிட உனக்கு
காரப்பழந்தான் பிடிக்கும் என்பதற்காக

காரைப்புதரில் பறித்து
ஜாம்ண்டரி பாக்சில் நிரப்பி கொடுத்தது

மைசூர் பாக்கைவிட
அச்சு வெல்லம் பிடிக்குமென
வாய்க்கா மேட்டில்
புளியம் பழம் பறித்து
செட்டியார் கடையில்
அச்சு வெல்லம் வாங்கிகொடுத்தது

முதல் மார்க் வாங்கதான்
பிடிக்குமென்று நீ சொல்லிவிட
உனக்காக இரண்டாவது மார்க் வாங்கியது

என எல்லாவற்றையும் மறந்து
என்னைவிட வீட்டில் பார்த்த மாப்பிளைதான்
பிடிச்சிருக்கென்று சொல்லிவிட்டு
கல்யாணம் கட்டிகொண்டு
நீ போனபோதுதான் தாங்கமுடியவில்லை

போடி...போ......

போகிற இடத்திலாவது
உண்மையா இரு...
இந்த இடிஞ்ச கோயிலுக்கு
ஒரு கிழிஞ்ச மேளம்
கிடைக்காமலா போயிடும்.....

வீரமணி

கண்ணீர் அஞ்சலி

கண்ணீர் அஞ்சலி வலைபதிவு அன்பர்களுக்கு
ஒரு துக்கமான செய்தி
நம்முடைய நண்பரும்
திரைப்பட பாடலாசிரியர் நா.முத்துகுமார் அவர்களின்
தந்தை திரு.நாகராசன் அவர்கள்
மரணமடைந்தார் என்ற வருத்தமான
செய்தியை பகிர்ந்துகொள்கிறேன்....
துக்கதுடன்
வீரமணி

பிஞ்சு காதல்

உயிர் அதிரும் பயணம்
ரயில் பாதை அருகே
வழ்ந்து கொண்டிருக்கிறேன்..

அதிர்ந்து பின் நிகழும்
மெளன சாம்ராஜ்யத்தில்
வெந்து புழங்கும்
உன் நினைவில் என் தனிமை

உன் பிஞ்சு விரல்களால்
கவிதை கிளறி
குளிர் காய்கிறது
என் காமம் .

தண்டவாளமோர
ஒற்றைபனை மரத்தில்
கிளிகள் வாழும் பொந்துக்குள்
இரைதேடும் என் பார்வைகள்.

என் ஞாபகமின்றி
ஏதாவது ஒரு கரம்பு வெளியில்
ஆடு மேய்த்துக்கொண்டிருக்கலாம்
உன் சகத்தோழிகளோடு...

வீரமணி

நீ பரிசளித்த பாலைவனம்

மனைவியாக நீபரிசளித்த
சம்மதங்கள்
கருவேலங்காட்டிலிருந்து
கடல்கடந்து படர்ந்திருக்கிறது
நீளமான பாதையாக

நீயும் நானும் உடல்கள் தாண்டி
உயிர்களை தழுவிக்கொண்டு
பசியாரினோம்

நீ இல்லாத என் இரவை
விழித்தபடியே வைத்திருக்கிறது
உன்மல்லிகை வியர்வை

உடல் பகிர்ந்து தணிந்த தாகத்தின் ஞாபகம்
அதிகமாகி அழிந்த நிமிடங்களில்
உன் தனிமை என்னை அறைந்து செல்கிறது

உதடு பதிந்த கன்னத்திவலைகளில்
நீ ஓங்கி கடிக்கிறாய்

உன் நகைகளையும் சேர்த்து
அடகு வைத்து என்னை அனுப்பிவிட்டு
வெம்பி கிடக்கிறாய் உன்னைப்பகிர்ந்த படுக்கையில்..

படுக்கைகளின் வெப்பங்கள்தான்
நான் ஒட்டகம் மேய்க்கும் பாலைவனம்..

சேரல்

டூ வீலரில் என்னை இறுக்கப்பிடித்துகொள்ளச்சொல்லி
உன்னை கடற்கரைக்கு அழைத்து செல்கிறேன்...,

மணலில் உன் அருகில் அமர்ந்து
உன் கண்களை உற்றுப்பார்க்கிறேன்

உன் கரு விழிகளில் என்னை
உருட்டி வைத்து விளையாட்டுக்காட்டுகிறாய்...

உன் கூந்தல் களைத்து
விரல்களால் கோதுகிறேன்

உன் நீள கூந்தல் கொண்டு
என்கைகளை கட்டிபோடுகிறாய்

உன்னை இறுக தழுவி
ஆக்ரமிக்க முயற்சிக்கையில்
உன் மெலிந்த உடலால் என்
உடலைகட்டி கடலில் தூக்கி வீசிவிடுகிறாய்......

உலகம் காணாம்ல் போய்விட்டது.........

தீ மூட்டும் ஞாபகங்கள்

ஊர் ஞாபகம் என்றால்
நீமட்டுமே என்பதாகிறது
இன்று வரையிலும்.

கருவேலங்காட்டிலிருந்து
வெட்டிவந்த
முள்ளு மிளறுகளை
கட்டுக்கட்டாக கட்டி
நீ அடுக்கி வைத்திருக்கும் அழகில்
படுத்துத் தூங்கியவன் நான்

கல்லாம்போத்து படித்துறையில்
நீ துணி துவைத்த அழகில்
வெளுத்தது
உன் மீதான என் காதல்

ஏரி வயக்காட்டில்
நண்டு பிடிக்கும்
உன் லாவக கிளுக்கியில்
சிக்கியவன் நான்

ஆம்பளைக்கு சமமாக
பனை ஏறி
இள நுங்கு சீவிக்கொடுத்த
உன்வாங்கு கத்தியின்
கூர்மைச் சுனை நான்

இரவானதும்
மின்விளக்கு வெளிச்சத்தில்
'வெயிலுக்கு வந்தேனே வெட்கமில்லையா'
'காயே கடுப்பங்காய் கஞ்சி ஊத்தி நெல்லிக்காய்'
விளையாடிய நம் விளையாட்டில்
விளையாட்டானது என் காதல்

உன் திருமணத்தன்று
'தப்பு மேளம்' கொட்டியதோடு
முடிந்துபோனது
ஊரில் நான் வாழ்ந்த வாழ்வு

என்றாலும்
ஊர் ஞாபகம் என்றால்
நீ மட்டுமே என்றாகிறது
இன்று வரையிலும்....

நன்றி: புதியபார்வை

ஒத்திகை

ஏரி களிமண் உருட்டி
உனக்குச் செய்துகொடுத்த
விளையட்டுச் சாமான்கள்
உன் சீதனத்தின் ஒத்திகை.

கொரக்கா தட்டை ஒடித்து
செய்து கொடுத்த பீப்பீகளின் ஒலி
உன் திருமண கெட்டிமேள
நாதஸ்வரத்தின் ஒத்திகை.

பூவரசம் பூ பறித்து
மோதிரம் செய்து
உன் விரலுக்கு அணிந்தது
உன் திருமண பரிசின் ஒத்திகை.

மண் வீடு கட்டி
அப்பா அம்மா விளையாட்டு
விளையாடியது
உன்குடும்ப வாழ்வின் ஒத்திகை.

ஒத்திகை பார்ப்பதற்கென்றே
ஒவ்வொருவரின் வாழ்விலும்
ஒருவன் இருக்கிறான்...

என்றாவது ஒருநாள்
அவனுக்கு பஃபூன் வேஷமாவது
கிடைக்குமென்ற நம்பிக்கையில்...

ரத்ததின் வியர்வை

முசுடு கட்டிய கூடு மாதிரி
உன் ஈர மனசால் பின்னப்பட்டது
என் வாழ்வு

உன் தாகத்தின் பிசினால்
குழைக்கப்பட்டது அதன் வலு
அதில் வாழும்
என் ஒவ்வொரு நிமிட வாழ்வும்
உன் ரத்ததின் வியர்வையால் கிடைத்தது..

எந்த அபிமானமென்று தெரியாமலே
என்னாலான அத்தனை சுமைகளையும்
நீ சந்தோஷமாகவே சுமந்துகொண்டிருக்கிறாய்

வயல்க்காட்டு புழுதியில்
மண்புழு நுழைவது மாதிரி
உன் உயிருக்குள்
நுழைந்துகொண்டே இருக்கிறேன்..

என்றேனும் ஒரு நாள்
என் நுழைதலின் வலி தாங்காமல்போனால்
என்ன செய்வாய் என்று கேட்கையில்

உன்னை விழுங்கி விட்டு
கொஞ்சம் தண்ணீர் குடித்துக்கொள்வேன்
என்று சொல்லி
மவ்னமாக சிரிக்கிறாய்..........

சந்தோஷம்

அடுக்கி வைத்திருக்கும்
குறுந்தகடுகளில்
சுருங்கியிருக்கிறது
என் தினசரி.

கடிதம்
சந்திப்புக்கள் என்பதை
சுத்தமாக மறக்க செய்துவிட்டது
கைபேசி.

தினமும் அமெரிக்கா, லண்டண் ...
என எல்லா வெளிநாடுகளுக்கும்
அழைத்து சென்று
அனுப்பி வைக்கிறது
இன்டர்நெட்.

என்றாலும்
நெருப்புட்டியில் நூல் கோர்த்து
நீயும் நானும்
பேசிக்கொண்ட
உரையாடலின் சந்தோஷத்தை
எதிலும் பெறமுடியவில்லை
என்னால்.

மழைப்பேச்சு

ரயில் சென்றுவிட்ட
கடைசி நொடியின் நிசப்பததில்
பேச ஆரப்பிக்கிறேன்
ரயிலில் சென்று விட்ட
உன்னிடம்......

அதிசயம்

விரைவில் எதிர்பாருங்கள் தமிழ் வலைப்பதிவில் ஓர் அதிசயம்ம்ம்ம்ம்ம்
வழுங்குபவர் வேற யாரு நம்ம பாலபாரதிதான்......

ஒயின் ஷாப் கவிதை

எச்சில் பண்டங்கள் சிதறிகிடக்கும்
ஒயின்ஷப் பாரில்
எப்பொழுதாவது நடக்கும்
நண்பர்களின் மது விருந்து

சைடிஷ்களை பரப்பிவைத்து
அளவு சரியாக ஊற்றுவான் அதிலொருவன்
முதல் சுற்றில் மட்டும்

மிக்சர்,பொடிமாஸ்,சில்லிசிக்கன் என
எத்தனை பெரிய அயிட்டங்கள் இருந்தாலும்
ஊறுக்காயிக்கு இணை எதுவுமில்லை

ஆஃப் போதுமென ஆரம்பித்து
ரெண்டு ஃபுல்லை தாண்டியிருப்போம்
இரவு 12 மணிக்குள்

போதையேறிய பாசத்தில்
கொட்டித்தீர்ப்பார்கள்
ஒவ்வொருவரின் அந்தரங்களையும்

பிறகொரு நாள் கூடலாம் என
போதையோடு பிரிந்து
விடைபெறுவார்கள் ஒவ்வொருவரும்
தீர்ந்து போன அந்தரங்கங்களை
மறுபடியும் சேகரிக்க!

நான், மற்றும் என் காதல்...

எச்சில் தொட்டு
நீ அழித்த சிலேட்டின்
அ'ன்னா.. ஆ'வன்னா.. நான்
என்றாலும்
உன் சிலேட்டு அழிக்க
பறித்துக் கொடுத்த
கோவைத்தழையின்
ஈர கசகசப்போடு இருக்கிறது,
அரிச்சுவடி நாட்களின் காதல்..

......
அடுக்குப் பானையிலிருந்து
நீ எடுத்து வரும்
'மாவடு' வின் உவர்ப்பு நான்
என்றாலும்
உனக்காக திருடிய
மாங்காயில் கசியும்
பாலின் பிசுபிசுப்போடு இருக்கிறது..
பாவடை சட்டை நாட்களின் காதல்....

........
நீ பொறுக்கி எடுத்து வரும்
புளியம் பழத்தின்
உடைபடும் ஓடு நான்
என்றாலும்
செட்டியார் கடையில்
புளியம் பழம் கொடுத்து
உனக்காக வாங்கிய
அச்சு வெள்ள இனிப்பின் நசநசப்போடு
இருக்கிறது
உயர்நிலைப்பள்ளி நாட்களின் காதல்....

..............தொடரும்.........

வலைப்பதிவர் சுற்றுலா - 1

சுதந்திர தினத்தன்று, T நகர் நடேசன் பார்க்கில், முன்னறிவுப்பு ஏதுமில்லாத ஒரு வலைப்பதிவர் சந்திப்பு. அதைத்தொடர்ந்து மகாபலிபுரம் வரை ஒரு சின்ன சுற்றுலா. சிங்.செயகுமார் சிங்கப்பூரிலிருந்து வந்திருந்ததால், அவர் பார்க்க விரும்பி சிலரைத் தொடர்புகொள்ள, அது ஒன்பதுபேர்(நான், அருள் குமார், பாலபாரதி, மதுமிதா, சிங். செயகுமார், ப்ரியன், குப்புசாமி செல்லமுத்து, ஜெய்சங்கர் மற்றும் மா. சிவகுமார்) கொண்ட ஒரு சந்திப்பாக நிகழ்ந்தது.

நானும் அருளும் முதலில் பூங்காவிற்கு வந்து சேர்ந்தோம். எங்கு உட்காரலாம் என்று சுற்ருகையில் குப்புசாமியிடமிருந்து அருளுக்கு போன் வந்தது. உள்ளதான் இருக்கோம் வாங்க என்றான். குப்புசாமி வந்ததும் எனக்கு அறிமுகப்படுத்தினான். என்னையும் அவருக்கு...

பிறகு ஜெயகுமாரிடமிருந்து ஒரு போன் வந்தது. மதுமிதா பூங்காவிற்கு வந்துவிட்டார்கள் என்றும், அவங்களே உங்களை கண்டுபிடித்துவிடுவார்கள் என்றும் சொன்னார். எப்படி அவர்களே கண்டுபிடிக்க முடியும் என்று எனக்குள்ளே கேட்டபடி, பூங்காவைச் சுற்றிவிட்டு வாசலுக்கு வந்தோம். வாசலிலிருந்தபடி உள்ளேயும் வெளியேயும் பார்வைக்கெட்டியவரை மதுமிதா அவர்களைத் தேடினோம். எங்களை உள்ளே தேடிக்கொண்டிருந்த மதுமிதா கண்களில் பட, அவராகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்தபடி உள்ளே சென்றோம். அவரும் அதே நோக்கத்தோடு எங்களை நோக்கி வர, முகங்களே எங்களை எங்களுக்குள் பேசிக்கொள்ச் செய்தது.

"மதுமிதா நீங்கதானே..." என்று அருள் முடிப்பதற்குள் அவர்கள் ஆமோதிக்க, எங்களை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டோம். அப்போதே ஜெய்ஷங்கரும் உள்ளே வந்தார். வந்ததும் வராததுமாய், சுதந்திர தின வாழ்த்து சொல்லி, ஆளுக்கொரு தேசியக்கொடியை கொடுத்து அணிந்துகொள்ளச்சொன்னார். "நாம் இந்திய மக்கள்" எழுதுபவராயிற்றே...!

பிறகு நாங்கள் ஐவரும் உட்கார்ந்து பேச இடம் தேடினோம். அவ்வளவு பெரிய பார்க்கில், ஒரு பத்து பேர் உட்கார்ந்து பேச ஒரே இடமாக இல்லாமல் இருக்கிறதே என்ற வருத்தம் எனக்குள். முன்தினம் மழை பெய்திருந்ததால் புல் தரையெங்கும் ஈரமாய் இருந்தது. எனினும் மதுமிதா ஒரு நல்ல இடத்தைச் சொன்னார். ஒரு கூடாரத்தில், சுற்றிலும் அமர்ந்து பேச வசதியாக சிமெண்ட் பெஞ்ச் இருந்தது. நாங்கள் போய் உட்கார்ந்து பேச ஆரம்பித்ததும் ஏற்க்கனவே அங்கு தூங்கிக்கொண்டிருந்தவர்கள் எழுந்து சென்றுவிட்டார்கள்.

மதுமிதா, தான் விரைவில் கொண்டுவரவிருக்கும் "வலை பூங்கா ஓர் அறிமுகம்" நூலைப்பற்றி சொன்னார். பேச ஆரம்பித்ததும் ப்ரியன் வந்தார். பிறகு சிங். ஜெயகுமார் தன் நண்பர் கண்ணனுடன் வந்தார். இதற்குள் அருள் சிவகுமாருக்கு போன் செய்து நாங்கள் நடேசன் பூங்காவைல் கூடியிருக்கிறோம் வாருங்கள் என்று அழைத்துவிட்டு பாலபாரதிக்கு போன் செய்தான். வழக்கம் போல "தோ வந்துட்டேன் தல..." என்று சொல்லியிருக்கலாம் அவர்! அருள் எனக்கு மட்டும் கேட்கும்படி இப்போதான் வீட்டை விட்டு கிளம்பறாரு என்றான். பின் குப்புசாமி பக்கம் சென்றது பேச்சு. குப்புசாமியை யாருக்கு அறிமுகப்படுத்த்னினாலும் "ஓ.. நீங்கதானா அது..." என்று அவரின் புகழ்பெற்ற கதையொன்றை நினைவுகூர்ந்தார்கள்!

மதுமிதா தன் முந்தைய நூல்களை ஜெயகுமாருக்கு அன்பளிப்பாக தருவதற்காக எடுத்து வந்திருந்தார். அதை வாங்கி நாங்கள் அனைவரும் ஒரு புரட்டு புரட்டினோம். தன் புத்தகங்கள் பற்றியும், பதிப்பங்களுடனான தன் பனுபவங்களையும் மதுமிதா பகிர்ந்துகொண்டார். மதுமிதாவிடமிருந்து புத்தங்களை அன்பளிப்பாக ஜெஉஅகுமார் பெற்றுக்கொள்ள, பல பெண் கவிஞர்கள் பற்றி மதுமிதாவிடம் நாங்கள் பேசினோம். மாலதி மைத்ரி, லீனா மணிமேகலை, இளம்பிறை... இவர்கள் பற்றியெல்லாம் பேச்சு நீண்டது.

ப்ரியன், கவிதைகள் மீதான தன் ஈடுபாட்டைச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தபோது மா. சிவகுமார் வந்தார். அருள் அவரை அனைவருக்கும் அறிமுகம் செய்துவைத்தான்.

நாங்கள் பேசிக்கொண்டிருந்ததை சுவாரஸ்யமாக கவனித்த, வாக்கிங் வந்த ஒரு ஓய்வுபெற்ற பள்ளி தலைமை ஆசிரியர், எங்களோடு உரையாட ஆரம்பித்த அனுபவத்தை சிவகுமாருக்கு விளக்கிய மதுமிதா, அவருக்கும் ஒரி வலைப்பூ ஆரம்பித்துவைக்க உதவும்படி சொன்னார்.

சரியாக அந்த நேரத்தில் பால பாரதி வந்து சேர்ந்தார். கையில் ஒரு கருப்புக் குடை. கையெடுத்து அரசியல் வாதி போல் கும்பிட்டபடி, "தாமதத்துக்கு எல்லோரும் என்ன மன்னிக்கணும்..." என்று ஆரம்பித்து, தனது கருத்துக்களை பிய்த்து உதரினார். அதற்குப்பின் பெரும்பாலும் அவர்தான் பேசிக்கொண்டேயிருந்தார்!

குப்புசாமியின் கதை பற்றித்துவங்கி, பாலகுமாரன், சுஜாதா, குங்குமத்தில் வலைப்பதிவாளர்களை எழுதவைப்பது என்று தனது கருத்துக்களை அவருக்கே உரித்தான பாணியில் சொல்ல, கூட்டம் கலை கட்டியது. அனைவரும் பேசி முடித்த தருவாயில், ஒரு சின்ன ப்ளாஸ்டிக் டப்பாவில் மதுமிதா கொண்டுவந்திருந்த வேர் கடலைகளையும், சப்போட்டா பழங்களையும் பகிர்ந்து சாப்பிட்டு முடிக்க, மதுமிதா கிளம்பினார். விடுமுறைதானே என்று நாங்கள் அனைவரும் மகாபலிபுரம் போகலாம் என முடிவெடுக்க, ப்ரியன் மட்டும் வரமுடியாது என்று சொல்லிவிட்டார். தன் காதல் கவிதைகளுக்கான அனுபவங்களைச் சேகரிக்கும் பணி இன்று தனக்கு இருப்பதாய் சொன்னதால் நாங்களும் அவரை வர்புறுத்தவில்லை :)

மகாபலிபுரம் செல்ல இன்னொரு வாகனம் தேவைப்பட நானும் அருளும் எடுத்துவர சென்றுவிட்டோம். நாங்கள் வரும்வரை நண்பர்கள் திருப்பதி தேவஸ்தானம் கோயில் அருகே பேசிக்கொண்டிருப்பதாய் சொன்னார்கள்.

அங்கு அவரகள் என்ன பேசினார்கள் என்று இனி ப்ரியன் சொல்வார்...

பழைய கள்ளும்.....புளிச்ச மோரும்......

ஈர ஆறு
கால்பதிக்க மனசில்லை
கிளிஞ்சலின் கோலம்.

.........

கருவேலங்காடு
முள்ளு பொறுக்கும் சிறுமி
கையில் கத்தி..

மெரினா பீச்சும். கன்றாவி காதலும்...

சிந்திக் கிடக்கின்ற பூக்களிலும்
உடைந்து கிடக்கின்ற
வளையல் துண்டுகளிலும்
மனசு நிரம்பும் காமத்தில்.....

திரும்புகின்ற இடத்தில் எல்லாம்
உதட்டு முத்தம்,
முடி கோதல்,
விரல்கள் சேரல்.....

தனிமையில் கடலை வேடிக்கை
பார்க்கப் போனால்
காம வேடனாகிப் போகிறது
மனசு...

இயலாமையை
மணல் கிளறி
தூற்றியபடி சொல்ல
வேண்டியிருக்கிறது

வக்காளி இனி பீச் பக்கம்
தனியாவே வரக்கூடாது....
.........
.........
.........

கறுப்புப்பெட்டி

இரட்டை அர்த்ததில்
பேசும் போது
புரிந்து கொண்டாலும்
எதுவும் நிகழாதது போல
பேசிக் கொண்டிருப்பாய்

பார்வையை
சரியாக கணித்துக் கொண்டு
மிக இயல்பாய்
சரி செய்துகொள்வாய்
மேல் தாவணியை

முகம் பார்த்து பேசுகையில்
என் பார்வை தடுமாற்றத்தை
பத்திரப்படுத்திக் கொள்ளும்
உன் கறுப்புப் பெட்டியை
உடைத்துப் பார்க்க வேண்டும்

என்னிடமிருந்து
எதை எதையெல்லாம்
சேமித்து
வைத்திருக்கிறாயென.

சந்திப்புகள்

சந்தோஷம் தொலைத்த
பொழுதொன்றில்
புறப்படுவேன் உன்னிடம்...

தனிமைகளற்ற நெருக்கடியில்
குலுங்கித் தவிக்கின்றன
உன் வளையல் கரங்கள்

ஒதுங்கி சைகைகளில்
தனிமைப்படுத்துவாய்
சாமி அறைக்குள்

குறுக்கிட்டு அழைக்கும்
யாருடையதோ -
கொலுசுச்சத்தம்

போகட்டுமென அவசரத்தில்
பகிர்ந்து கொண்ட
முத்தத்தின் சுவை
ஞாபகத்தில் இல்லை

உனக்கெப்படியென
கேட்க்கமுடியாது
புறப்படும் அவசியம்
நேருமெனக்கு

உள்ளங்கை அழுந்த
அழுத்திக்கொள்ளும்
மிச்சத்தில்
வாழ்ந்துகொள்வேன்
மறுபடியும் உன்னை
சந்திக்கும்வரை.