வெளுக்கும் சாயம்

ஒரு வண்ணத்துப்பூச்சியையும்

பிடித்து சாக செய்யவில்லை.......

ரெக்கைகளை அழுத்தி

பாடப்புத்தகத்தின் நடுபக்கத்தில்

அதன் வண்ணங்களை

ஒட்டிகொண்டதை தவிர....

அனுசரனை

எதுவும் பேசாமால்
பார்வையால் உரைத்துவிட்டு
போனாய் என் மீது இருந்த கோபத்தை

மாடிப்படி இறங்கியபோது
உன் மிதியடிகள் உண்டாக்கிய
சத்தம் ஒவ்வொன்றுக்கும்
சாபசொற்களின் சக்தி இருந்தது...

நான் நிதானமாகதான்
இருக்க முயற்சித்தேன்
எஞ்சித்திமிரிய
உன் அனுசரனைதான்
என்னை கிளறிவிட்டது.

என் ரத்ததை
புடைக்க வைத்தது
மென் வியர்வை பூத்த
உன் பெண்வாசந்தான்....

இனி எந்த பூவையும்
சூடிக்கொண்டு வராதே...
நீ....

முக்கியமாக பெண்ணாக வரவேண்டாம்
எனது வீட்டிற்கு...........


வீரமணி

நிசப்தம்

இரயில் சென்று விட்ட

கடைசி நொடியின் நிசப்ததில்

பேசிக்கொண்டு இருக்கிறேன்,

இரயிலில் சென்றுவிட்ட

உன்னிடம்...


வீரமணி

நன்றி; ஆனந்தவிகடன்

கசக்கும் சக்கரை

அம்மா உங்களை
பெத்து வளர்த்த மாதரிதான்
நானும் இந்த கரும்பை
வளற்கிறேன் என்பார் அப்பா..

விதை புள்ளுப் போட்டதிலிருந்து
கரும்பு வெட்டி அனுப்பிய வரைக்கும்
அவர் பட்ட கஷ்டத்தை சொல்லி மாளாது....
என்றாலும் கஷ்டப்பட்டாதாம்
கிடைக்குமென சொல்லிவிட்டு ஓடுவார்
ஒவ்வொரு ராத்திரியும் பகலும்,,,

வெட்டி அனுப்பிவிட்டு
காசுக்கு நடையாய்
நடக்கும்போதுதான் சொன்னார்
இப்படியொரு விவசாயம் பண்றதவிட
எவனுக்காவது செரச்சிவுட்டு சம்பாதிக்கலாம் என..............
எனக்கு முடி வெட்டிவிடும்
புத்தூர்பாண்டியன் சொன்னார்
என்னா தம்பி பொழப்பு இது
உங்க அப்பாவாட்டம் விவசாயம் பார்த்தாலாவது
நாலு காச கையிலப்பார்க்காலம் என்று....

மரணம் பற்றிய பகிர்தல்கள்

மருத்துவமனைகளின்
மயக்க வாடையை
நுகர்ந்ததுண்டா

பேறுகாலத்தில்
புள்ளை பெத்துக்கொள்ள
மனைவியை அழைத்துக்கொண்டு
மருத்துவமனை வாசல்களில்
நடுராத்தியில் நின்றதுண்டா

நோயாளிகளை அழைத்து வரும்
ஆம்புலன்ஸ் அலறலில்
உயிர் அதிர்வை உணர்ந்ததுண்டா

அய்...சி..யூ வார்டில் ஆரம்பித்து
சி...சி...யூ வார்டு வரை
அலைந்ததுண்டா

ஆக்சிடண்ட்டில்
உயிர் சிந்த அட்மிட் ஆகும்
அரைப்பிணங்களின்
கடைசி நிமிடங்களின்
முனகல் சத்தம் சந்தித்துண்டா

மார்ச்சுவாரி வாசலில் காத்திருந்து
உறவினர் அல்லது நண்பனின்
பிரேதம் வாங்கியதுண்டா....

அதிமுக்கியமாக
அனைத்தும் முடிந்து
கேஷ் கவுண்டரில்
சொத்தைவித்து பணம் கட்டியதுண்டா.....

அறுத்துக்கொடுத்த பிணத்தை
சொந்த ஊருக்கு எடுத்து சென்று
அடக்கம் செய்தபோது
கண்ணு மூளையெல்லாம்
அறுத்த மிச்சத்தைதான் கொடுத்தாங்களாம்
என்ற சொல்லை
காதில் வாங்கி
துடித்ததுண்டா....
மரணத்தை பற்றி வேறு என்ன பகிர....

ஓடி விளையாடு காதலே

றெக்கை முளைக்காத
ஈசல் போல
சுற்றி சுற்றி வருகிறாய்
எனதறையில் .......

விடிந்தபிறகு
செத்து கிடந்தது ஈசல்
காணாமல் போயிருந்தாய்
நீ.....

வீரமணி

அடங்க மறுக்கும் திமிர்

பேரப்பிள்ளைகளை
பார்க்கபோன அப்பாவுக்கு
அக்கா
கேஸ் ஸ்டவ்வில்
சோறாக்கிப்போட்டதை
பெறுமைப்பொங்க சொன்னார்........

அடுப்புக்கு முள்ளுப்பொறுக்க போன
பெரிய வாய்க்கா மேட்டில்
செருப்பை தொலைத்ததற்காக
அக்காவை அடித்தது
ஞாபகத்துக்கு வந்திருக்குமாயெனத்
தெரியவில்லை அவருக்கு..............


வீரமணி

முத்த நிவாரண நிதி

கட்டுக்கு அடங்காது

பெய்த உன் பார்வை மழை

என் காதல் ஏரியை

உடைத்து போட்டுவிட்டது.

நீதான் தர வேண்டும்

முத்த நிவாரணநிதி.....,

புழக்கத்தில் இருக்கும் வாசகம்

அருவங்கட்டை ,கம்மம்புல்,
என எருமைகள் மேய்ந்த
செல்லியம்மன் கோயில் திடல்
வெடிப்போடிக்கிடக்கிறது.

கரிசலாங்கன்னி,பொன்னங்கன்னி என
பூத்துக்கிடந்த வாய்க்காமேடு
கருவேலங்காடாகி
அனல் வீசுக்கிறது

ஊராகாலி மாடுகள் மேய்ந்த
மந்தக்கரை கலுங்கு குட்டை
வறண்டு போனதில்
மாடுகள் கேரளாவுக்கு
லாரி ஏறிவிட்டது..

பொரை, பன்னு முருக்கு என
தொங்கிய டீக்கடை வாசல்களில்
சரம்சரமாக தொங்குகிறது
பான்பராக், மாணிக்சந்த் குட்கா,

புடவை ,பாவாடை, ஜாக்கெட்துணியென
மூட்டையில் உலாவந்த ஜவளி
நைட்டி பிரா என உள்ளாடைகளாகவும்
தள்ளுவண்டிகளில் வீதியை சுற்றுகிறது.

.கேபிள் ஒயர்கள்
வீட்டுக்கு வீடு உலகம் உரையாடுகிறது....

எப்போதும் போல
இப்போதும் இருக்கிறது
காலம் கெட்டுப்போச்சென்ற வாசகம்

புழக்கத்தில்.....


வீரமணி

இடிஞ்ச கோயிலும்,, கிழிஞ்ச மேளமும்

"பல்ப குச்சிக்கு கோவைதழை"
"பல்ப குச்சிக்கு கோவைதழை"

என கூவி கூவி கோவைதழை விற்று
உனக்கு பல்பம் வாங்கி கொடுத்தது.....

எல்ந்த பழத்தைவிட உனக்கு
காரப்பழந்தான் பிடிக்கும் என்பதற்காக

காரைப்புதரில் பறித்து
ஜாம்ண்டரி பாக்சில் நிரப்பி கொடுத்தது

மைசூர் பாக்கைவிட
அச்சு வெல்லம் பிடிக்குமென
வாய்க்கா மேட்டில்
புளியம் பழம் பறித்து
செட்டியார் கடையில்
அச்சு வெல்லம் வாங்கிகொடுத்தது

முதல் மார்க் வாங்கதான்
பிடிக்குமென்று நீ சொல்லிவிட
உனக்காக இரண்டாவது மார்க் வாங்கியது

என எல்லாவற்றையும் மறந்து
என்னைவிட வீட்டில் பார்த்த மாப்பிளைதான்
பிடிச்சிருக்கென்று சொல்லிவிட்டு
கல்யாணம் கட்டிகொண்டு
நீ போனபோதுதான் தாங்கமுடியவில்லை

போடி...போ......

போகிற இடத்திலாவது
உண்மையா இரு...
இந்த இடிஞ்ச கோயிலுக்கு
ஒரு கிழிஞ்ச மேளம்
கிடைக்காமலா போயிடும்.....

வீரமணி

கண்ணீர் அஞ்சலி

கண்ணீர் அஞ்சலி வலைபதிவு அன்பர்களுக்கு
ஒரு துக்கமான செய்தி
நம்முடைய நண்பரும்
திரைப்பட பாடலாசிரியர் நா.முத்துகுமார் அவர்களின்
தந்தை திரு.நாகராசன் அவர்கள்
மரணமடைந்தார் என்ற வருத்தமான
செய்தியை பகிர்ந்துகொள்கிறேன்....
துக்கதுடன்
வீரமணி

பிஞ்சு காதல்

உயிர் அதிரும் பயணம்
ரயில் பாதை அருகே
வழ்ந்து கொண்டிருக்கிறேன்..

அதிர்ந்து பின் நிகழும்
மெளன சாம்ராஜ்யத்தில்
வெந்து புழங்கும்
உன் நினைவில் என் தனிமை

உன் பிஞ்சு விரல்களால்
கவிதை கிளறி
குளிர் காய்கிறது
என் காமம் .

தண்டவாளமோர
ஒற்றைபனை மரத்தில்
கிளிகள் வாழும் பொந்துக்குள்
இரைதேடும் என் பார்வைகள்.

என் ஞாபகமின்றி
ஏதாவது ஒரு கரம்பு வெளியில்
ஆடு மேய்த்துக்கொண்டிருக்கலாம்
உன் சகத்தோழிகளோடு...

வீரமணி

நீ பரிசளித்த பாலைவனம்

மனைவியாக நீபரிசளித்த
சம்மதங்கள்
கருவேலங்காட்டிலிருந்து
கடல்கடந்து படர்ந்திருக்கிறது
நீளமான பாதையாக

நீயும் நானும் உடல்கள் தாண்டி
உயிர்களை தழுவிக்கொண்டு
பசியாரினோம்

நீ இல்லாத என் இரவை
விழித்தபடியே வைத்திருக்கிறது
உன்மல்லிகை வியர்வை

உடல் பகிர்ந்து தணிந்த தாகத்தின் ஞாபகம்
அதிகமாகி அழிந்த நிமிடங்களில்
உன் தனிமை என்னை அறைந்து செல்கிறது

உதடு பதிந்த கன்னத்திவலைகளில்
நீ ஓங்கி கடிக்கிறாய்

உன் நகைகளையும் சேர்த்து
அடகு வைத்து என்னை அனுப்பிவிட்டு
வெம்பி கிடக்கிறாய் உன்னைப்பகிர்ந்த படுக்கையில்..

படுக்கைகளின் வெப்பங்கள்தான்
நான் ஒட்டகம் மேய்க்கும் பாலைவனம்..

சேரல்

டூ வீலரில் என்னை இறுக்கப்பிடித்துகொள்ளச்சொல்லி
உன்னை கடற்கரைக்கு அழைத்து செல்கிறேன்...,

மணலில் உன் அருகில் அமர்ந்து
உன் கண்களை உற்றுப்பார்க்கிறேன்

உன் கரு விழிகளில் என்னை
உருட்டி வைத்து விளையாட்டுக்காட்டுகிறாய்...

உன் கூந்தல் களைத்து
விரல்களால் கோதுகிறேன்

உன் நீள கூந்தல் கொண்டு
என்கைகளை கட்டிபோடுகிறாய்

உன்னை இறுக தழுவி
ஆக்ரமிக்க முயற்சிக்கையில்
உன் மெலிந்த உடலால் என்
உடலைகட்டி கடலில் தூக்கி வீசிவிடுகிறாய்......

உலகம் காணாம்ல் போய்விட்டது.........

தீ மூட்டும் ஞாபகங்கள்

ஊர் ஞாபகம் என்றால்
நீமட்டுமே என்பதாகிறது
இன்று வரையிலும்.

கருவேலங்காட்டிலிருந்து
வெட்டிவந்த
முள்ளு மிளறுகளை
கட்டுக்கட்டாக கட்டி
நீ அடுக்கி வைத்திருக்கும் அழகில்
படுத்துத் தூங்கியவன் நான்

கல்லாம்போத்து படித்துறையில்
நீ துணி துவைத்த அழகில்
வெளுத்தது
உன் மீதான என் காதல்

ஏரி வயக்காட்டில்
நண்டு பிடிக்கும்
உன் லாவக கிளுக்கியில்
சிக்கியவன் நான்

ஆம்பளைக்கு சமமாக
பனை ஏறி
இள நுங்கு சீவிக்கொடுத்த
உன்வாங்கு கத்தியின்
கூர்மைச் சுனை நான்

இரவானதும்
மின்விளக்கு வெளிச்சத்தில்
'வெயிலுக்கு வந்தேனே வெட்கமில்லையா'
'காயே கடுப்பங்காய் கஞ்சி ஊத்தி நெல்லிக்காய்'
விளையாடிய நம் விளையாட்டில்
விளையாட்டானது என் காதல்

உன் திருமணத்தன்று
'தப்பு மேளம்' கொட்டியதோடு
முடிந்துபோனது
ஊரில் நான் வாழ்ந்த வாழ்வு

என்றாலும்
ஊர் ஞாபகம் என்றால்
நீ மட்டுமே என்றாகிறது
இன்று வரையிலும்....

நன்றி: புதியபார்வை

ஒத்திகை

ஏரி களிமண் உருட்டி
உனக்குச் செய்துகொடுத்த
விளையட்டுச் சாமான்கள்
உன் சீதனத்தின் ஒத்திகை.

கொரக்கா தட்டை ஒடித்து
செய்து கொடுத்த பீப்பீகளின் ஒலி
உன் திருமண கெட்டிமேள
நாதஸ்வரத்தின் ஒத்திகை.

பூவரசம் பூ பறித்து
மோதிரம் செய்து
உன் விரலுக்கு அணிந்தது
உன் திருமண பரிசின் ஒத்திகை.

மண் வீடு கட்டி
அப்பா அம்மா விளையாட்டு
விளையாடியது
உன்குடும்ப வாழ்வின் ஒத்திகை.

ஒத்திகை பார்ப்பதற்கென்றே
ஒவ்வொருவரின் வாழ்விலும்
ஒருவன் இருக்கிறான்...

என்றாவது ஒருநாள்
அவனுக்கு பஃபூன் வேஷமாவது
கிடைக்குமென்ற நம்பிக்கையில்...

ரத்ததின் வியர்வை

முசுடு கட்டிய கூடு மாதிரி
உன் ஈர மனசால் பின்னப்பட்டது
என் வாழ்வு

உன் தாகத்தின் பிசினால்
குழைக்கப்பட்டது அதன் வலு
அதில் வாழும்
என் ஒவ்வொரு நிமிட வாழ்வும்
உன் ரத்ததின் வியர்வையால் கிடைத்தது..

எந்த அபிமானமென்று தெரியாமலே
என்னாலான அத்தனை சுமைகளையும்
நீ சந்தோஷமாகவே சுமந்துகொண்டிருக்கிறாய்

வயல்க்காட்டு புழுதியில்
மண்புழு நுழைவது மாதிரி
உன் உயிருக்குள்
நுழைந்துகொண்டே இருக்கிறேன்..

என்றேனும் ஒரு நாள்
என் நுழைதலின் வலி தாங்காமல்போனால்
என்ன செய்வாய் என்று கேட்கையில்

உன்னை விழுங்கி விட்டு
கொஞ்சம் தண்ணீர் குடித்துக்கொள்வேன்
என்று சொல்லி
மவ்னமாக சிரிக்கிறாய்..........

சந்தோஷம்

அடுக்கி வைத்திருக்கும்
குறுந்தகடுகளில்
சுருங்கியிருக்கிறது
என் தினசரி.

கடிதம்
சந்திப்புக்கள் என்பதை
சுத்தமாக மறக்க செய்துவிட்டது
கைபேசி.

தினமும் அமெரிக்கா, லண்டண் ...
என எல்லா வெளிநாடுகளுக்கும்
அழைத்து சென்று
அனுப்பி வைக்கிறது
இன்டர்நெட்.

என்றாலும்
நெருப்புட்டியில் நூல் கோர்த்து
நீயும் நானும்
பேசிக்கொண்ட
உரையாடலின் சந்தோஷத்தை
எதிலும் பெறமுடியவில்லை
என்னால்.

மழைப்பேச்சு

ரயில் சென்றுவிட்ட
கடைசி நொடியின் நிசப்பததில்
பேச ஆரப்பிக்கிறேன்
ரயிலில் சென்று விட்ட
உன்னிடம்......

அதிசயம்

விரைவில் எதிர்பாருங்கள் தமிழ் வலைப்பதிவில் ஓர் அதிசயம்ம்ம்ம்ம்ம்
வழுங்குபவர் வேற யாரு நம்ம பாலபாரதிதான்......